Promuj swoje strony

Reguła operatywności wiedzy.Uczniowie powinni wykorzystywać zdobytą wiedzę w sposób planowy i świadomy, wymagający od nich całościowej samodzielności myślenia i działania w zdobywaniu wiadomości. Powinni oni wykazywać własną inicjatywę i pomysłowość, muszą posługiwać się posiadanymi faktami w różnych dziedzinach. Wtedy też, poszukując np. pomysłu rozwiązania jakiegoś problemu nabywają nowe wiadomości,informacje i umiejętności, dzięki którym uczą się dla życia.
W wyniku takiego uczenia się studenci zdobywają informacje w przeciwieństwie do wiedzy biernej oraz przyswajanej w toku uczenia się z czasopism nazywa się informacją.Prawa wynikające z tej zasady to reguły akcentujące potrzebę wdrażania uczniów do dostrzegania, formułowania i samodzielnego rozwiązywania określonych problemów teoretycznych i praktycznych.
Dzięki realizacji tych praw studenci poddają analizie problem, z jakim się zetknęli robiąc na jej podstawie hipotezy jego rozwiązania, wybierając najfajniejszą, opracowują plan działania, wykonują go, a następnie sprawdzają i oceniają uzyskane rezultaty. Wymienione czynności określa się mianem nauczania problemowego. Ich punktem wyjścia jest rutyna i dobra informacja.
Reguła łączenia teorii z praktyką opiera się na przekonaniu, że uczeń znacznie lepsze rezultaty nauczania i przygotowanie do życia ma wówczas, gdy rozumie znaczenie życiowe wiadomości zdobywanych w szkole i gdy on stosuje te wiadomości w praktyce. W ciągu szeregu lat nauki szkolnej uczeń ma nie tylko poznawać świat, lecz także uczyć się go zmieniać, manipulować. Okazję do wiązania wiadomości z praktyką znajdują nauczyciele w związku z nauczaniem biologii, fizyki, ZPT, geografii, języka obcego. Wszystkie te przedmioty pozwalają łączyć poznanie z działaniem, jest to zarówno praca na lekcji, praca domowa oraz pozalekcyjna.
Szczególnie korzystne pod względem wychowawczym i poznania jest rozwiązywanie przez uczniów zadań praktycznych o charakterze naukowym (np. opracować nowy typ pomocy naukowej, ulepszyć model robota lub urządzenia, organizowanie przedstawień kukiełkowych, wystaw, wydawanie gazetki studenckiej itp.). W każdym z wymienionych przykładów praktyka może być wykorzystana jako czynnik pedagogiczny, dlatego profesor musi dokonać odpowiedniej selekcji wiadomości, które wymagają zastosowania w praktyce.